สายฝนกับความหวัง

ทุ่งนาแล้งน้ำแห้งแสงแดดจ้า
หมดต้นหญ้าท้องนาฤดูเลื่อน
เป็นสัญญาณฝนแล้งมาสั่งเตือน
ที่กระทบกระเทือนต่อฝูงชน
น้ำในคลองหมองหม่นจนแห้งขอด
เมฆไม่กอดรัดกันจึงไร้ฝน
ใบไม้เขียวผลัดสีจนเหลืองปน
ปล่อยเป็นความทุกข์ทนของแผ่นดิน

ความร้อนฆ่าชีวิตสลิดน้อย
ศพล่องลอยเหนือผืนน้ำฝูงมดกิน
ชาวบ้านขุดปูนามาจากดิน
นกผอมโซโบยบินไร้เรี่ยวแรง
สัญญานะสายฝนที่เย็นฉ่ำ
ว่าจะผ่านมาย่ำพื้นดินแห้ง
ความหวังรอเจ้าอยู่เป็นคู่แรง
บ้านฝนแล้งยังมีหวังให้เจ้ามา



บุรุษชนะชัย

แด่ ไพฑูรย์ ธัญญา 20 ปี ก่อกองทราย